Beschermengelen

 

Ik was vanmorgen met mijn fiets op weg van thuis naar mijn werk toen ik op een tiental meter afstand een meisje zag lopen. Het kind had een zware boekentas op de rug, maar ik denk dat het nog naar de lagere school ging. Was het te laat voor school? Misschien wel; ik had zelf net mijn oudste zoon naar school gebracht en ik had me ook moeten haasten.
Plots besefte ik: dat kind gaat de straat oversteken! Niet zomaar een straat, maar een gemene, gevaarlijke weg waar weinig automobilisten zich aan de snelheidsbeperkingen houden. Ik gaf een paar extra harde trappen op mijn pedalen, en inderdaad... zonder kijken liep het kind de baan op. Het kwam niet in me op te roepen: Hé, let op! of Stop! Doe dat niet! Nee, in plaats daarvan begon ik nog sneller rijden, en ging ook ik zonder kijken de straat over. Ik ging even in de remmen toen ik ter hoogte van het meisje kwam, en bleef parallel, op anderhalve meter afstand, naast haar rijden aan de kant waar het gevaar van aanstormende auto's het grootst was.
Als er een auto was afgekomen die niet tijdig kon stoppen, dan had hij eerst mij meegehad, en was het meisje gespaard gebleven. Dat was waarschijnlijk de onderliggende gedachte; al was er van denken niet veel sprake. Dit alles gebeurde in enkele seconden. Gelukkig waren er geen dramatische gevolgen: we raakten allebei heelhuids aan de overkant. Mijn vrees was ongegrond geweest.
Toen we de straat over waren, reed ik gewoon verder. Ook het meisje liep door. Het zou me verbazen als ze ook maar iets van mijn aanwezigheid gemerkt had. Ik was –heel eventjes maar– haar onzichtbare beschermengel.

Ik snap eigenlijk niet waarom ik zo handelde. Of ja, ik weet het toch. Als ik nadenk over mijn jeugd, dan zijn er kleine herinneringen. Gebeurtenissen die ik enkel vanuit mijn ooghoeken meemaakte, maar die op het moment zelf niet tot mij doordrongen omdat ik ze toen nog niet begreep. Ik weet nu dat ik als kind ook beschermengelen heb gehad. Wat ik vanmorgen deed, was eigenlijk niets anders dan het verderzetten van hun werk.

Scores:

Het merendeel van de lezers gaat akkoord. (3 stemmen)

(2 stemmen)


Aantal keer gelezen: 3721

Het ongeluk zit hem in een klein hoekje en het is soms onvoorstelbaar dat in deze tijden de kinderen daar niet op gewezen werden of dat de kinderen het zelfs niet nodig achten voorzichtig te zijn. Misschien iets te veel mentaliteit à la 'ik ben de zwakke weggebruiker, ze mogen mij niets doen'??

Geen idee, maar ik weet wel dat er bij ons ingehamerd werd goed te kijken voor we overstaken volgens de 2 x links en 1 x rechts regel en we er op aangesproken werden als we overstaken zonder dit perfect zo te doen!

Ik zou het "gevaar van vandaag" ook niet te hard overroepen, Dennis.

Jij hebt het idee dat je zelf vroeger voorzichtiger was? Fijn, maar kan dat niet ingegeven zijn doordat je toen ook geen gevaar besefte?

Is het niet zo dat kinderen zich in hun ontwikkeling pas op latere leeftijd bewust worden van hun omgeving, en dus ook het aspect "gevaar"?