Vergeet bloggen. Bloggen is out. Vandaag moet je op Facebook zitten om mee te tellen. Of twitteren via je nieuwe iPhone of iPad of iWhatever. En natuurlijk moet die e-mail nog beantwoord worden. Nu graag, want de ongeduldige correspondent verwachtte je antwoord eigenlijk twee minuten geleden al. Ook de manier waarop we met nieuws omgaan, kan de dans niet ontspringen. Met alle gevolgen vandien, natuurlijk. Ik herinner me dat ik op de site van De Standaard aan het surfen was toen KDG in Dendermonde toesloeg. Luttele ogenblikken nadat hij de crèche was binnengedrongen, stond op de site te lezen dat er "verschillende doden" waren. Misschien wel 5. En de eerste berichten over de crash van de trein in Buizingen hadden het over "minstens 20, misschien wel 30 doden". En wie beelden had van de crèche en de crash, kon die stante pede doormailen naar de redactie. Zo konden die uitpakken met "een beeldverslag van een ooggetuige". Niemand lijkt zich nog de tijd te gunnen om de feiten te checken, om de vraag te stellen of dat allemaal wel zo snel moet, om eerst even te (laten) bekomen van de eerste emoties. Ik weet ook niet hoe ik zou reageren als ik als overlevende uit zo'n trein zou klauteren en een paar seconden later een micro van het televisiejournaal onder mijn neus geduwd zou krijgen met de vraag: "En meneer, hoe voelt u zich?" Op zo'n vraag zou ik waarschijnlijk niet antwoorden. Of als ik dat dan toch zou doen, dan zou het iets zijn in de trant van: "Hoe zou ik mij voelen, denkt u?" Maar terug naar Facebook, Twitter en e-mail. Meer dan tien jaar geleden had ik een Amerikaanse collega die - toen al - schertsend zei: "You know, als mijn mailbox vol zit, dan sluit ik ‘m en verander ik van job. En als het mijn persoonlijk mailadres is, dan verander ik van mailadres." Hij had het toen al over "information stress". We dachten toen over die man in termen van - excuseer me de uitdrukking - ouwe zak; hij kon duidelijk niet meer mee met de technologische evolutie. Als ik terugdenk aan Joe, bekruipt me het gevoel dat ik misschien zelf wel een ouwe zak geworden ben. Niet dat ik omwille van een volle mailbox van job zou veranderen (hoewel de gedachte wel aanlokkelijk is), maar als we niet opletten communiceren we de hele dag zonder iets wezenlijks te doen. Via e-mail, blogs, Facebook, Twitter, Blackberry, iPhone en wat hebben we nog allemaal. Studies allerhande tonen aan dat we hoe langer hoe meer met die dingen bezig zijn, sommigen tot wel 5 uur per dag. En dat zorgt er dan weer voor dat we geen tijd meer hebben om andere, misschien wel noodzakelijker, dingen te doen. Om niet te veel onder de huidige informatiestress te lijden - en om mijn offline leven ook draaglijk te houden, heb ik voor mezelf een paar eenvoudige regels opgesteld: - Geen GSM voor mij, tenzij om zelf te bellen in geval van hoge nood. Wie mij nodig heeft, zal mij wel vinden op een andere manier. Als ik in mijn leven al vijf sms'jes heb verstuurd, zal het veel zijn. Ik hoor het u denken: "Ouwe z..." Ik weet het.
- Geen Facebook voor mij. Ik hoef mijn spannende leven niet nodeloos te delen met de rest van de wereldbevolking.
- Geen Twitter. Voorlopig. Maar ik twijfel wel.
- Geen televisie meer. Of toch niet te veel. De voorbije week hoop en al één avond.
- E-mail probeer ik maximaal drie maal per dag te checken. Een kwestie van je correspondenten op te voeden dat je niet voortdurend bereikbaar bent voor hen.
Sedert ik die eenvoudige regeltjes probeer toe te passen, komt er veel tijd vrij om te praten met andere mensen, om boeken te lezen of om blogs te schrijven. Zoveel ouderwetse vormen van communicatie: soms doet het echt deugd om tegendraads te doen. En daar dan een blogje over te kunnen schrijven.
Scores:
Categorie(ën): Beschouwend, ICT (Informatie en communicatietechnologie)
|
(4 stemmen)
