Dag beste lezertjes. 2007 was niet mijn beste jaar. Hoe kwam dat? Lag het aan externe factoren? Het niet gelukkig zijn op mijn (vroeger) werk? Relationele problemen? Een vroege midlife crisis? Het pijn van het zijn? Neen hoor. De hoofdreden lag natuurlijk, en door mij al zo lang (bewust?) genegeerd, bij mezelf. Ik, die al zo lang als een moderne Don Quijote tegen windmolens vocht. En pakken negatieve energie verbruikte.* Daarnaast was ik vergeten dat het zo belangrijk is om van jezelf te houden en als je niet meer van jezelf houdt, ja, dan heb je een probleem natuurlijk. Dus heb ik in het begin van 2008 eindelijk eens de moed gehad om mezelf voor de spiegel te zetten. En vond het niet leuk wat ik zag. Was die zeurende, norse, altijd negatieve man, werkelijk Krist? Is dit de papa die ik voor mijn zoontje wil zijn? Time for a change. Ik begin opnieuw. 2008 wordt voor mij een fantastisch jaar. Hoe komt het dat ik dat nu al weet? Simpel, omdat ik het zelf wil. Happiness is a state of mind. Ik weet het, ik klink als één of andere goedkope tv-predikant, maar het is echt zo. Mensen zijn zo gelukkig als ze zelf besluiten te zijn. En omdat ik het wil, zal het ook zo zijn. Psycho-babble? ‘De kracht van het Nu' gelezen, Krist? Neen, niets van dat alles. Le nouveau Krist est arrivé, édition 2008. Ooit las ik eens dat wat je denkt, je uitstraalt. En wat je uitstraalt, aantrekt. In dit geval was ik in 2007 een pissebloem die strontvliegen aantrok. In 2008 zal ik een zonnebloem zijn die de mooiste bijen aantrekt! (Beetje rare vergelijking, ik weet het, maar ik laat ze toch maar lekker staan.) Hé lezers, het ligt er weer dik op natuurlijk, een beetje te dik. Ben ik er zeker van dat het zo zal zijn? Neen, natuurlijk niet... denk je dat iemand die er echt zeker van is, dit hier zo maar zou schrijven, als een soort wanhopige pseudo Jack Kerouac? Ik weet best ook wel dat ik als de roker overkom die wil stoppen met roken, en die dan tegen zo veel mogelijk mensen zegt, ‘ik ga stoppen met roken', ‘ik ga stoppen met roken'... En toch ga ik het proberen en doen, ik ga het heel hard proberen... En ik ben er vast van overtuigd dat het deze keer anders zal zijn... Geen krampachtigheid meer. Maar wees gerust, het allemaal-sam-zijn haat ik nog altijd hoor... en ik blijf nog even kritisch... maar deze keer zonder de zwarte kantjes... cynisme, sarcasme en ironie zijn goed, maar niet als het je levenshouding wordt. Genoeg Pater Damiaan nu. Off to Molokai. 2008 wordt ook het jaar waar ik eindelijk mijn ‘Plan B' tot uitvoering zal brengen. De ambitie van dit plan? Niet minder dan gans de wereld veranderen. Zal het lukken? Ja hoor! Objectief gezien is er een kans van 0,001 % dus, er is een kans ! Verg veel van jezelf en verwacht weinig van anderen, het zal je veel kopzorgen besparen ! Go Krist, go... The Time Is Now. En Rita, als je dit leest, ik zal mijn auto nooit meer voor je garage parkeren hoor, ook al is het dan maar 10 centimeter, want ik deed het enkel en alleen om te zien hoe je dit keer weer ging reageren. Kan je het me vergeven?** * Hé Marc Hullebus, het is nog niet te laat, ook jij kan veranderen ! ** Rita, een gepensioneerde huisvrouw uit Kortrijk, woont in een residentiële buurt, zoals dat heet. Ze heeft een garage die, weliswaar verbonden door een oprit van een meter of tien, uitkomt op straat. Rita heeft geen auto en gebruikt de garage enkel om wat rommel op te slaan, de vuilbakken enzo, het aquarium dat iedereen ooit had staan in de keuken, en dat nu in het berghok staat. Toch wordt Rita woest als iemand voor haar garage staat. (Ook al is dat bijvoorbeeld maar 10 centimeter en ook al heeft ze dus geen auto.) Dan worden er briefjes onder de ruitewisser gestopt en wordt de politie gebeld. Aan het veelvuldig heen en weer schuiven van de gordijnen in het appartement van Rita,weet je dat de situatie per dag minstens 800 keer gecontroleerd wordt.
Scores:
Categorie(ën): Beschouwend
| 
(4 stemmen)
