Het is weer een hele tijd dat ik niets van mij heb laten horen. Ik heb het dan ook super druk gehad het laatste jaar: getrouwd, zwanger en ondertussen bevallen van een flinke dochter “Lente” op 11 maart. Nu ik tot september thuiszit en nu ik eindelijk mijn draai heb gevonden, kruip ik weer in de pen. Als je mijn vorig artikel las, dan was ik enorm ongerust. Ik stond op punt te trouwen en ik wou zwanger worden. Maar ik wist dat ik dit schooljaar ook een heel moeilijke klas zou krijgen. Mijn bezorgdheid of dat allemaal wel ging lukken zwanger zijn en een moeilijke klas en daarbij ook de vermoeidheid van het heen en weer pendelen tussen Tienen en Brussel, bleek nu achteraf helemaal niet nodig. Want het tweede jaar op rij kreeg ik een SUPER klas! Dit omdat er enkele moeilijkere karakters zijn blijven dubbelen. De klas die ik dit jaar kreeg, was helemaal anders dan ik verwachtte. En dit in de positieve zin. Misschien komt het ook door mijn zwangerschap. Ik was rustiger en de kinderen waren enorm met mij begaan. Als ik mij kwaad moest maken en heel hard riep, schrokken ze zo hard en zeiden dan zelf tegen de klas: “Dat is niet goed voor de juf haar baby!”. Mijn hormonen hebben door mijn lijf gegierd en als ik even op was van vermoeidheid, kon het zijn dat ik begon te wenen voor de klas. Ook hier hadden de leerlingen super veel begrip voor. Ik ben die negen maanden lang overstelpt geweest met tekeningen, leuke woorden, leuke gebaren, knuffels en ook mijn buik kreeg de nodige aandacht. De kinderen werden er op de één of andere manier ook rustig door. Dit schooljaar was ik dus weer een supergelukkige juf! Natuurlijk heb ik ook ouders gehad die niet akkoord waren met beslissingen die ik en de school namen. Maar ik heb dat allemaal al kunnen relativeren. Ik heb al voor hetere vuren gestaan en de communicatie naar ouders toe verloopt nu op een strengere manier (ik ben niet meer de super lieve juf die ja blijft knikken), maar steeds met wederzijds respect en met een luisterend oor naar de ouders toe. Het welzijn van de kinderen blijft voor mij nog steeds op de eerste plaats staan. En als ik een beslissing neem om te blijven zitten of extra hulp in te schakelen, dan is dat puur voor het welzijn van het kind. Ik zal geen kind zo maar aan zijn lot overlaten. Maar sommige ouders hebben gewoon te hoge verwachtingen van hun kinderen en dat botst dan als ik zeg dat het helemaal niet zo goed gaat met hun kind dan ze denken. Maar ik begrijp de ouders wel. Nu ik zelf mama ben geworden, ben ik nu al bezig met de toekomst van mijn dochter. Ik wil Lente een goede opvoeding geven (welke ouder wil dat niet?) en daarbij hoort dus ook een “goede” school. Maar wat is een “goede” school? Ik ben ervan overtuigd dat ik ook niet de gemakkelijkste moeder zal zijn op oudercontacten. En als ze later iets gaan zeggen over mijn dochter, zal ik de schuld ook vaak op de leerkracht steken. Dat idee doet mij nu wel vaak lachen. Voor Lente hebben we nu wel al een crèche gevonden. Ze zal daarvoor vanaf september ook heen en weer pendelen met mama en papa tussen Tienen en Brussel. Ik heb een heel gesprek gehad met die directrice en ik betrapte mij erop dat ik steeds vragen had naar het “opvoedkundige aspect”. Een deeltje beroepsmisvorming of ben ik nu de mama met te hoge verwachtingen? Ik heb ook meteen gevraagd of ik in die crèche mocht komen observeren hoe het allemaal in zijn werk gaat en wie de kinderen zijn en hoe ze met de kinderen omgaan. De directrice begreep het wel, gelukkig. Ik wil dat de stap tussen crèche en peuterklas niet te groot is. En hier in de crèche voelde ik mij wel gelukkig als moeder. Lente zal in 2 groepen terechtkomen: de eerste groep is voor de allerkleinsten (de kruipertjes) en de tweede groep is voor de meer zelfstandigere, grotere kindjes. Die ruimte hebben ze ingericht als een klasje, met verschillende hoekjes. Ook leren ze hier al stilaan werken zoals in de kleuterklas, dus in verschillende hoeken en ook Jules is volop aanwezig. Jules is zo’n mannetje dat in heel veel kleuterklassen terugkomt en die de kleuters vanalles leert. Hier in de tweede groep van de crèche is dat vooral gericht op “naar het potje gaan” en hygiëne (handen wassen, tanden poetsen,…). Ik vond dat een heel goed idee, want Lente zal Jules herkennen in de kleuterklas en zal de hoekjes herkennen in een klas. Ik denk dus dat ze die stap crèche-kleuterschool gemakkelijk zal nemen. Ze zal niet overdonderd worden met allemaal nieuwe dingen. Nu ga ik mijn zoektocht nog verderzetten naar een (in mijn ogen) “goede” kleuterschool en “goede” juffen. Maar daar heb ik nog wel even de tijd voor. Toch begin ik deze maand al met mijn speurtocht en ga ik alvast de sfeer opsnuiven op opendeurdagen en schoolfeesten van de plaatstelijke basisscholen. Hopelijk snuift mijn neus "goed"...
Scores:
Categorie(ën): Geen categorie
| 
 05-08-2010 23 03.JPG)
