Een slim schoolbord

 

In een artikel over het ‘smart board', het interactieve schoolbord, horen we uitsluitend enthousiaste stemmen. Maar de vraag die bij mij - als gepensioneerde en bloggende leerkracht - opkomt is of er op een school met dergelijke innovaties nog plaats is voor kinderen die thuis geen computer en geen internetaansluiting hebben?

We lezen onder meer: ‘De kinderen (...) brengen voor een spreekbeurt nu hun geheugenstick mee, om op het bord aan te sluiten. Of ze mailen de power point-presentatie op voorhand naar de juf'. ‘Op voorhand' zou beter ‘vooraf' zijn, waaraan je kan merken dat technologische vernieuwing niet noodzakelijk de traditie van correct taalgebruik vervangt. Dit terzijde.

Wie het gelijkekansenonderwijs ter harte neemt (en onze vorige minister van onderwijs probeerde dit te doen), staat dus voor een enorme uitdaging want de oplossing is niet de weg terug: de informatisering van onze samenleving is niet te stuiten.

De meesten van ons bewegen op de informatiesnelweg met een verschillende snelheid, maar we bereiken in elk geval onze zelf gekozen bestemming. In tegenstelling met al deze uitverkorenen staan honderden gezinnen vandaag nog altijd vast op de pechstrook van deze e-route.

(En tussen haakjes wens ik te twijfelen aan de haalbaarheid van sommige huistaken. Een kind uit het derde leerjaar moest een spreekbeurt - naar Amerikaans voorbeeld ‘presentatie' genoemd - over Dirk Frimout. Het moest zelf maar gaan zoeken op het internet naar informatie, maar de gevonden sites waren voor een kind van die leeftijd onbegrijpelijk met als gevolg dat de moeder woord voor woord moest verklaren. Is dit de bedoeling van een huistaak? En wat met kinderen van wie de moeder of vader minder aandacht schenkt aan het schoolse werk?)

Een moderne onderwijspolitiek is in de eerste plaats een sociale politiek en begint in het huisgezin. We staan voor de keuze: iedereen laten mee bewegen op de snelweg van de toekomst of aanvaarden dat er een segregatie ontstaat tussen digibeten en digitale analfabeten. De school alleen kan deze kloof niet dichten, dit is een opgave voor een emanciperende gezinspolitiek. Duidelijker gezegd: geef elk gezin de kans om zich een computer en een netaansluiting aan te schaffen, betaalbaar en up to date.

Scores:

Het merendeel van de lezers is neutraal. (5 stemmen)

(3 stemmen)


Aantal keer gelezen: 564

Zoals bij alles is niet de techniek het probleem maar wel wat je ermee doet. De techniek doet in het onderwijs sneller haar intrede dan de bijhorende didactiek.

Wat de huistaken, spreekbeurten op ppt en 'presentaties' betreft: ik vind dit een gemakkelijkheidsoplossing van de leerkrachten. Je geeft de leerlingen een onderwerp en je stuurt hen naar huis met de vraag 'maak hierover een presentatie'.  Hebben die leerlingen dat ooit geleerd? Ze kennen de basisbegrippen van ppt, maar hebben ze op school geleerd om doeltreffend informatie te zoeken op internet? Hebben ze geleerd dat je informatie moet aftoetsen? Hebben ze geleerd hoe ze informatie moeten verwerken in een nieuwe tekst? Hebben ze geleerd hoe ze een presentatie moeten opbouwen? Ik denk het niet. Waarom worden de uren op school niet gebruikt om dit aan te leren? Waarom moet alles 'thuis' gebeuren? Wat leren ze daarmee? Wie maakt trouwens die presentatie? De hamvraag is: waarvoor dient huiswerk?

Volledig akkoord met Anke! De didactiek moet volgen en is het belangrijkste. Er wordt te vaak verondersteld dat leerlingen bepaalde vaardigheden beheersen. Daarbij vergeten we dat wij hen die vaardigheden eerst moeten aanleren! Indien dat gebeurt, kunnen leerlingen daadwerkelijk tot mooie resultaten komen. Maar daar is tijd en vooral begeleiding voor nodig.

In allerlei werkvormen rond bijvoorbeeld BZL (Begeleid Zelfstandig Leren) wordt het aspect begeleiding vaak achterwege gelaten. Uit gemakszucht ofwel omdat leerkrachten denken dat leerlingen de vaardigheden al beheersen.

Voor alle duidelijkheid, ik ben volledig akkoord met de bedenkingen van Anke en Davy.

Alleen ... waarom die vaardigheden in twijfel trekken? Als je even het Raamplan ICT voor de eerste graad (http://ond.vvkso-ict.com/leerplannen/doc//Informatie-%20en%20communicatietechnologie-2009-048.pdf) overloopt, zal je vaststellen dat al hetgene hierboven in vraag gesteld wordt hierin opgenomen is. Als we verder aannemen dat een leerling die in eerste graad slaagt voor pakweg de vakken Frans en geschiedenis, de einddoelen voor die vakken bereikt heeft, dan geldt toch hetzelfde voor ICT, niet!? 

Waarom dit laatste dan in vraag stellen?