Onder de maan schuift de lange rivier
Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee Bovenstaande tekst van Paul van Ostaijen zou eigenlijk iedereen moeten kennen. Het straalt een gevoel uit van rust, van kalmte, van genietend voortbewegen in het jachtige bestaan. Deze tekst kan zelfs je leven redden. Je kunt ze ook vinden op de kaaimuren aan de Graslei in Gent, alwaar deze tekst ook levens redt. Nee, als je in het water valt en je daarbij plots herinnert dat je niet kunt zwemmen, dan zal deze tekst jou niet redden. Dan ben je beter te wachten op een goede ziel die even de tijd neemt jou een reddingsboei toe te werpen. De Graslei, op de site van de toeristische dienst staat deze zo beschreven: "Twee prachtige huizenrijen spiegelen zich in het water van de Leie. Jong en oud genieten van de eerste stralen zon. Er wordt gelachen, geluierd, genoten. Dit is het kloppende hart van de Gentse binnenstad." Enerzijds straalt deze plaats de rust uit van het gedicht op de kaaimuren, maar anderzijds is het het kloppende hart van de binnenstad. Dit is een duidelijke tegenstelling. Een tegenstelling die we ook in ons leven meemaken en waarbij we weer komen bij het levensreddende aspect van de tekst van Paul van Ostaijen. Hoe vaak lopen we niet jachtig door de stad, waarbij het kloppende hart van de binnenstad zich in ons lichaam bevindt. Haastig van de ene plaats naar de andere. Snel voortwerkend om deadlines te halen. Teveel werk in stapeltjes op het bureau dat steeds maar uitgesteld raakt en waardoor we ons moeten opjagen om toch maar die streefdatum te halen. Als we nog wat tijd vinden tussendoor, nemen we er nog wel wat bij. En de kinderen dan? Da's genieten, maar goed dat ze vroeg gaan slapen, dan kun je nog wat doorwerken tot aan het uur der spoken. En soms zijn kinderen en dagelijkse beslommeringen ook zo druk. Ons hart klopt meer en meer, de drukte rond ons huis in de binnenstad of op het platteland wordt steeds groter. Sommigen krijgen hartproblemen of andere stressgerelateerde kwaaltjes. We lopen onszelf voorbij. We kunnen niet meer leven zoals we willen. We lopen gewoon mee met de gebeurtenissen. We... Melopee... Opnieuw naar de rust en kalmte. Het gedicht toont het aan. Over het waarom er iets gebeurt hoeven we geen vragen te stellen. De man en de maan schuiven gedwee. Laat de drukte rond hem maar voortdraaien. De man doet het rustig aan. Hij heeft geen kloppend hart. Als er dan toch enige opwinding ontstaat, dan is het omwille van de vogeltjes rond hem of de prachtige vergezichten en landschappen die hij op zich tocht waarneemt. Hij kan nog even mijmeren bij de mooie sneeuwtapijten. Hij heeft vast ook tijd zat om nog eens te genieten van sneeuwpret zonder te moeten denken aan zijn volgend stapeltje werk op zijn bureau of aan zijn volgende klusje. Want hij gaat gedwee naar zee. Niets moet voor de man in de kano. Hij heeft geen last van de musturbatiekwaal waaraan velen lijden. Want hij gaat alleen gedwee... Maar dan komt 4 januari er aan. De kerstvakantie is voorbij en we kunnen onze leerlingen weer heel wat levenslessen bijbrengen. Na het tweede belsignaal zet de klasrij zich in beweging over de speelplaats heen. Voortslenterend. Voortslentree... En vol goede bedoelingen zeggen we hen: "Komaan jongens, niet zo voortslenteren. We hebben nog zoveel te doen. We moeten weer aan de slag!" Melopee!
Scores:
Categorie(ën): Beschouwend
| 
(2 stemmen)
