Ander en beter?

 

Wat doe je als je kind het helemaal niet goed doet in het eerste middelbaar? Als hij geen respect toont voor de leerkrachten, maar je ook kan zien dat hij ze voor geen haar vertrouwt? Wat doe je als de leerkrachten hem ook niet vertrouwen? Als ze hem op leugen na leugen betrappen en hem niet duidelijk kunnen maken hoe het wél kan?

Je begint te twijfelen. Je twijfelt aan je schoolkeuze. Past de school echt wel bij je kind? Je twijfelt aan je opvoedingsvermogen. Had je hem niet geleerd dat de waarheid altijd belangrijker is dan de straf die volgt op wat hij mis deed? Je twijfelt aan de mate waarin je alles controleert. Maar je kan toch niet iedere komma in de agenda nakijken? Je twijfelt aan je eigen standpunt, aan dat van de klastitularis, aan de directie. Je gaat zelfs twijfelen aan je kind. Kortom, aan alles.

En dan komt, enkele uren voor de kerstvakantie, het oudercontact. Waarin je een verwittiging krijgt. Niet je kind, maar jij. Eind januari geen beterschap betekent een nieuwe school zoeken. En ga best ook op zoek naar professionele hulp, staat er in het contract te lezen. In het rapport steken nog nieuwsjaarswensen. En wensen voor een "vreugdevol kerstfeest".

We hebben het niet aan ons hart laten komen, maar het feit dat we twee weken leegte moesten uitzitten voor we concreet hulp kónden zoeken was wel moeilijk. Het CLB was twee dagen open, gelukkig. Maar alle andere instanties waren gewoonweg niet bereikbaar tijdens de vakantie. Hoe blij zouden we geweest zijn met enkele dagen meer respijt. Enkele dagen waarin we wél concreet actie konden ondernemen: hulp zoeken, maar ook samen met andere betrokkenen overwegen of een andere school een optie zou zijn.

De maandag na de kerstvakantie zijn we gaan praten met de onderdirecteur van een andere school. We hebben open kaart gespeeld - iets anders heeft toch geen zin - en hem allereerst gevraagd of hij het wel zag zitten. "Iedereen verdient een tweede kans," zei hij onomwonden, "maar ze moeten ze wel nemen." Daar konden we mee leven.

De eerste tekenen zijn hoopvol. De negatieve spiraal lijkt doorbroken. Hij komt weer goed gehumeurd thuis. De problemen zijn niet van de baan, integendeel. Er blijven conflicten en hij kan zich moeilijk organiseren. Discipline is een woord dat hij kent omdat ik het hem in woorden uitleg, niet omdat hij het toepast. Het leerkrachtenkorps is wel mannelijker dan op de vorige school. En er zijn praktijkvakken waarin hij zich kan uitleven. Hopelijk kunnen ze hem op één of andere manier beter bereiken!

Scores:

Het merendeel van de lezers gaat akkoord. (3 stemmen)

(3 stemmen)


Aantal keer gelezen: 604

Ik heb het gevoel dat de tekst onvoldoende informatie geeft. Respect voor gezag duidt echter soms op het ontbreken van een sterke vaderfiguur, soms zelfs op een ouderverstotingssyndroom, maar dat kan ik hier totaal niet uit afleiden.  Veel kinderen reageren intern bijvoorbeeld heel bizar op scheidingen en NSG's (Nieuw Samengestelde Gezinnen).

Ik vrees in elk geval dat de oorzaak van de spiraal niet binnen school ligt, maar in een sociaal-familiale blokkering. Ik denk dat het illusie is te verwachten dat de school dit probleem zou kunnen oplossen. Is er nog iemand die contact kan leggen, misschien zelfs een vriendje/vriendin of de ouder van die vriend? Of een sterke ouderwetse leerkracht die gelooft in alle leerlingen, of desnoods een psycholoog (geen therapeute, dit is voer voor mensen met een zware opleiding die zelf op professionele niet emotioneel betrokken raken met hun cliënten en niet meegaan in bijv. zelfbeklag).

Dit soort kinderen neem ik normaal mee met mijn kinderen om eens te gaan zwemmen of schaatsen, en meestal komt er dan na een inspanning een gesprek of probeer ik tussenin bij het leren van kunstjes of bij het spelen iets ter sprake te brengen (niet dwingen, dit lijkt een blokkering bij het kind).

Als je Frans machtig bent, kunt je misschien eens op http://logocom.be/bilocatie de Franse scriptie over PAS/SAP lezen, maar als er niets familiaal aan de hand is, moet je zelf in staat zijn diep contact te leggen met de zoon in kwestie.

Andere vraag: neemt hij rilatine/concerta? Ook bepaalde voeding en medicatie kan zorgen dat hij zich buiten zichzelf begint te gedragen.

Kortom, ik denk dat er te weinig info is, maar dat het fout is de oplossing bij de school te zoeken, en opvoedkundig eerder een wijziging te zoeken.

Succes in deze voor jou zeer moeilijke emotionele zoektocht. Kinderen grootbrengen vraagt verzorgen en loslaten en dat gaat niet zonder slag of stoot.

VAN BELLE Jean Marc, actieve papa van 3 toffe kids

Ik denk dat het voor sommigen moeilijk is zich aan te passen aan de sfeer van een middelbare school of aan de sfeer van een nieuwe school. Soms ligt dat aan kleine dingen. Zo kan ik me wel voorstellen dat een mannelijker leerkrachtenkorps beter aanvaard wordt door sommige leerlingen. Zo zijn bepaalde (praktijk)vakken voor sommigen ook wel motiveren om beter te doen op school. Ik kan me wel voorstellen dat leerlingen zich soms echt niet goed voelen op school en zich daardoor anders gedragen.

Dit ligt dan volgens mij niet aan de school op zich of niet aan de sociaal-familiale omgeving, maar vooral aan de manier waarop die leerling de school met zijn rituelen, gewoontes... in zich opneemt. En dan is het aan zowel de school als aan de ouders om daar samen uit te geraken.

Ik ben blij dat je zoon alvast een tweede kans krijgt. Misschien krijg je via deze weg nog wel goedbedoelde tips. Ik hoop dat er tips zullen zijn waarvan je zegt: dit kan in mijn situatie behulpzaam zijn. En zo zullen er ook wel tips zijn waarvan je blij bent dat ze niet nodig zijn voor jouw situatie.

Als leerkracht, maar niet-ouder, kan ik alleen maar een aspect van een visie aanhalen. Dat probeerde ik hierboven te doen. Veel succes.